Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μοσχάτο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μοσχάτο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

23/6/08

Νεο Πολιτιστικό Κέντρο Μοσχάτου

Το νέο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Μοσχάτου χτίζεται στον οικισμό "Προσφυγικά" σε ένα οικόπεδο 720 τ.μ, δίπλα στο πάρκο Γεννηματά. Το Πολιτιστικό Κέντρο θα έχει:

  • χώρο θεάτρου
  • αίθουσες πολλαπλών χρήσεων
  • γραφειακούς και βοηθητικούς χώρους
Αναμένεται να φιλοξενήσει πλήθος εκδηλώσεων όπως:
  • κινηματογραφικές και θεατρικές παραστάσεις
  • διαλέξεις
  • κοντσέρτα
  • εκθέσεις βιβλίου, γλυπτικής, φωτογραφίας, ζωγραφικής
Είναι σίγουρο ότι το νέο Πολιτιστικό κέντρο θα εξυπηρετήσει όχι μόνο τους κατοίκους των "Προσφυγικών", αλλά όλους τους δημότες του Μοσχάτου και των γύρω περιοχών



Το νέο Πολιτιστικό Κέντρο φτίαχνεται....

22/6/08

ΜΙΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΟ ΜΟΣΧΑΤΟ



Ήταν Παρασκευή 13 Ιουνίου και πηγαίνοντας σε ένα γηπεδάκι να παίξω, είδα τα παρακάτω λόγια γραμμένα σε ένα χαρτόνι:

9-5-08

ώρα 8

Άφρεν 9 χρονών

να τον θυμάστε

Ήταν ένα μνημείο αποτελούμενο από λίγα ψεύτικα λουλούδια και ένα χαρτόνι Ύστερα είδα και κάτι άλλο,τα εξής λόγια γραμμένα σε ένα μεγάλο μπλε πανό με άσπρα γράμματα :

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΔΗΜΗΤΡΗ ΟΙ ΦΙΛΟΙ

ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Στο απέναντι πεζοδρόμιο ήταν μερικά λουλούδια και πάνω σε μια κολόνα ήταν ένα χαρτί που έλεγε το πότε γινόταν η κηδεία ,που κ.τ.λ.. Μόλις πήγα σπίτι μου η μητέρα μου, μου είπε ότι το ήξερε. Μου είπε πως ένα παιδί 19 χρονών , ο Δημήτριος Λαγκαδάς γύρναγε από το σπίτι του παππού και της γιαγιάς, στο δικό του για να δειπνήσει και εκεί που έτρεχε με το μηχανάκι του είδε ένα τσιγγανάκι να πετάγεται στον δρόμο χωρίς να προσέχει(ο Άφρεν), κι έτσι το παιδί με το μηχανάκι παρέσυρε το άλλο παιδί στην ρόδα του και η τραγωδία δεν άργησε να γίνει… Δεν έφτανε μόνο αυτό. Ο Δημήτρης έχασε την ισορροπία του κι έτσι έπεσε από το μηχανάκι και σκωτώθηκε. Ο Άφρεν νοσηλεύτηκε στο κρατικό νοσοκομείο Νίκαιας αλλά οι γιατροί δεν μπόρεσαν να το σώσουν κι έτσι πέθανε.


Προσωπικά συνάντησα τον άτυχο πατέρα του εκλιπόντος..
"Ήταν η άσχημη στιγμή... Έρχονται συχνά φίλοι του από τη σχολή, φοιτητές. Να προσέχεις και εσύ και όλα τα παιδιά. Ήταν κρίμα..."

ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ...

19/6/08

Το παρόν κατεδαφίζεται...

Όπως ξέρουμε ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του Μοσχάτου είναι η χαμηλή του δόμηση, η ύπαρξη αρκετών μονοκατοικιών (ίσως εδώ υπάρχουν περισσότερες από κάθε άλλο δήμο της Αττικής!).Δυστυχώς όμως από τη δεκαετία του '60 και μετά και μέχρι τα χρόνια μας αυτά τα μικρά απλοϊκά και ανθρώπινα δημιουργήματα, με τους κήπους και τις αυλές τους κατεδαφίζονται για να πάρουν τη θέση τους τεράστια, τσιμεντένια μεγαθήρια.
Πρίν από 50 περίπου χρόνια (θυμάμαι μας έλεγε η ηλικιωμένη γειτόνισσά μας ) το Μοσχάτο ήταν πραγματικά παραθαλάσσια περιοχή. Η αμμουδιά τελείωνε κοντά στα σπίτια τους και μπορούσαν να κολυμπήσουν ( τώρα ούτε να το σκεφτεί κανείς, τα νερά είναι το λιγότερο μολυσμένα ), ή έστω να αγναντέψουν την ακροθαλασσιά απ' το παράθυρό τους. Τώρα...

Όλα τα σπίτια τότε ήταν μονοκατοικίες ή διώροφα και μάλιστα μερικές περιοχές ήταν ακόμη χωράφια! Είναι εξωφρενικό πως μέσα σε 50 χρόνια το τοπίο στο Μοσχάτο άλλαξε τόσο πολύ.
τουλάχιστον εγώ είμαι τυχερός, αφού ζω σε μια μονοκατοικία του '30 (αναπαλαιωμένη φυσικά), όμως οι άλλοι πως νοιώθουν κλεισμένοι σε ένα διαμέρισμα μιας άχρωμης, πενταώροφης πολυκατοικίας ;

Χτες πάλι καθώς έκανα μια βόλτα στη γειτονιά μου παρατήρησα σε 3 γειτονικά σπίτια την ίδια ταμπέλα :


Άλλες 3 μονοκατοικίες θα καταστραφούν για να φτιαχτεί ένα τεράστιο, πενταώροφο, υπερπολυτελές "τούβλο"...

26/5/08

Πουλιά Μοσχάτου

Μερικά πουλιά που παρατήρησα στους δρόμους, στα δέντρα και στα σπίτια του Μοσχάτου, τυπικά πουλιά της πόλης μας που καταφέρνουν να επιβοιώνουν παρ' όλες τις αντίξοες συνθήκες της ζωής σε μια τόσο μεγάλη (και μολυσμένη) πόλη, όπως η Αθήνα.
Λοιπόν έχουμε και λέμε:
Αρχικά δύο πολύ γνωστά είδη πουλιών που συνα
ντάμε σε όλη την Ελλάδα
Το Περιστέρι και η Δεκαοχτούρα

Η Σουσουράδα και η καρακάξα



Ο Σπίνος και το Σπουργίτι


Το Κοτσίφι και ο Κοκκινολαίμης



Το Ψαρόνι και η Τσιχλοποταμίδα



Ο Καλόγερος και ο Μαυροτσιροβάκος




και άλλα πολλά ...

17/5/08

Δημοτικός Κινηματογράφος: "ΣΙΝΕ ΚΗΠΟΣ"


Ο πρώτος δημοτικός θερινός κινηματογράφος στην Ελλάδα, σε ένα πολιτισμένο, δροσερό και καταπράσινο περιβάλλον, προβάλλει κάθε καλοκαίρι τις καλύτερες ταινίες της περιόδου για όλα τα γούστα: παιδικές , σινεφίλ, κωμωδίες, κοινωνικές, μιούζικαλ, ιστορικές, φαντασίας και περιπέτειας. Ιδανική επιλογή για δροσερά βράδια κάτω από τον ουρανό, παρέα με την αγαπημένη μας ταινία

14/5/08

Παλιό Μοσχάτο (Φωτογραφίες)

Μια φωτογραφική αναδρομή στο Μοσχάτο των αρχών του 20ου αιώνα, σε εποχές που πέρασαν ανεπιστρεπτί...


Δύο Μοσχατιώτες σε μονιππο στην παραλιακή λεωφόρο κοντά στον Κηφισό το 1945
Προσέξτε το σπίτι στο βάθος.
Τα παιδιά του δημοτικού σχολείου ποζάρουν μετά από την παράσταση, το 1927
Το πρώτο ταξί στο Μοσχάτο, στις 7 Ιουλίου 1940

Στα εγκαίνια του ναού των Παμμεγίστων ταξιαρχών στις 29 Ιουνίου 1943, στη γιορτή Πέτρου και Παύλου
Θερισμός και...
εκτροφή αγελάδων στα χωράφια του Μοσχάτου (δεκαετία 1940,1955)Τέλος η πλημμύρα του '55, γιατί μπορεί το Μοσχάτο να έχει αλλάξει τελείως όμως, απ' ότι φαίνεται στοιχεία όπως οι πλημμύρες είναι διαχρονικά...
(Οι περισσότερες φωτογραφίες είναι από ένα παλίο ημερολόγιο του δήμου Μοσχάτου)

15/4/08

Ένα Φίδι στο Μοσχάτο

Ήταν Παρασκευή μεσημέρι και εγώ ύστερα από μια κουραστική εβδομάδα στο σχολείο έφαγα και ξάπλωσα στο κρεβάτι μου για να διαβάσω τα τελευταία αθλητικά νέα. Δεν είχαν περάσει ούτε 10 λεπτά όταν ο μικρότερός μου αδερφός ,ο Θεοφάνης , ανεβαίνει δυο-δυο τα σκαλιά της μεγάλης μαρμάρινης σκάλας φωνάζοντας « Ένα φίδι ,ένα φίδι είναι στην αυλή ». Φυσικά δεν τον πίστευσα όμως μετά από λίγο γεμάτος περιέργεια κατέβηκα στην αυλή για να δω το «φίδι» που είχε τάχα δει ο Θεοφάνης .
- Εδώ ,εδώ κρύφτηκε, έλεγε σε εμένα και στον άλλο μου αδερφό ,τον Παρασκευά . Όπως γύρναγα από το πιάνο το είδα να μπαίνει σ’ αυτό τον νεροχύτη ,και έδειξε τον αναποδογυρισμένο ,μαρμάρινο νεροχύτη που είναι ακουμπισμένος εδώ και χρόνια δίπλα στην εξώπορτα .
- Είσαι σίγουρος ; τον ρώτησα .
- Φυσικά και είμαι σίγουρος . Σου λέω το είδα με τα ίδια μου τα μάτια
- Το είδες να μπαίνει μέσα στον νεροχύτη ;
- Ναι

Σε λίγο ήρθε και η μητέρα μου .Αυτή σκέφτηκε μια πιο πρακτική λύση για να διαπιστώσουμε αν πράγματι υπήρχε κάποιο φίδι που κρύβεται κάτω από τον νεροχύτη .Έβαλε φωτιά σε μια εφημερίδα και μετά την τοποθέτησε μέσα στην τρύπα του παλιού νεροχύτη με πολύ προσοχή .Μας εξήγησε ότι ο καπνός διώχνει τα φίδι ( δηλαδή στην ουσία τα φίδια φεύγουν για μην πεθάνουν από ασφυξία ) . Παρ’ όλα αυτά κανένας από εμάς δεν είδε τίποτα.
Ο χρόνος περνούσε χωρίς να έχει φανεί ακόμα το «φίδι» και είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι το
μόνο μέρος στο οποίο μπορεί να βρισκότανε ήταν στην μεγάλη φαντασία του Θεοφάνη , ή ότι είχε φύγει χωρίς να το καταλάβουμε. Παρ’ όλα αυτά τίποτα από τα δύο δεν είχε συμβεί ,για τον απλούστατο λόγο ότι εγώ ο ίδιος μετά από λίγο είδα το κεφάλι του φιδιού να ξεπροβάλλει κάτω από τον μαρμάρινο
νεροχύτη .Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που είχα δει φίδι στην Αθήνα .Πριν από δύο χρόνια (αν και το είχα σχεδόν ξεχάσει) είχα ξαναδεί ένα μικρό ,παρδαλό φίδι να περνά δίπλα μου ,στο πεζοδρόμιο, σε μια άλλη οδό του Μοσχάτου .Το φίδι είχε βγει σχεδόν όλο απέξω και εμείς μαγεμένοι κοιτούσαμε το υπέροχο φολιδωτό του δέρμα. Ήταν περίπου 1,5 μέτρο ,μπεζ με έντονους πορτοκαλί ενωμένους ρόμβους οι οποίοι είχαν γύρω τους ένα μαύρο περίγραμμα .Φαινόταν πραγματικά εξωτικό. Η μητέρα μου μάλιστα δεν έχασε την ευκαιρία να του βγάλει μερικές φωτογραφίες και να το βιντεοσκοπήσει καθώς πέρναγε ανάμεσα από τα μαρούλια του μικρού μας λαχανόκηπου. Στο μεταξύ σκεφτόμασταν τι θα το κάνουμε: θα το σκοτώσουμε ; θα το αφήσουμε να φύγει ;Κι αν είναι οχιά τι θα κάνουμε; αν μας τσιμπήσει ; Προς το παρόν υπερίσχυε η άποψη του Παρασκευά ο οποίος ( σαν οικολογικά συνειδητοποιημένος άνθρωπος που είναι) έλεγε να μην το σκοτώσουμε και να το αφήσουμε να πάει όπου θέλει. Όμως δυστυχώς δεν προλάβαμε να αποφασίσουμε τι θα το κάνουμε διότι , ξαφνικά μπήκε μες’ το υπόγειο του σπιτιού μας.
Μην μπορώντας να κάνουμε τίποτα
απολύτως επιστρέψαμε στο σπίτι γεμάτοι περιέργεια να δούμε τι είδους φίδι ήταν αυτό που είδαμε.
Έπειτα από χρονοβόρες αναζητήσεις σε εγκυκλοπαίδειες και
internet αποδείχτηκε ότι το φίδι άνηκε στο είδος Elephe situla . Το Elephe situla ή πιο απλά το "σπιτόφιδο" όπως το λέμε στην Ελλάδα είναι ένα από τα προστατευόμενα είδη φιδιών, ιδιαίτερα διαδεδομένο στην χώρα μας καθώς και σε όλα τα Βαλκάνια . Είναι από τα πιο γνωστά
φίδια- κατοικίδια στην Αμερική και είναι εντελώς ακίνδυνο .Μπορεί να φτάσει τα
3 μέτρα σε μάκρος και τρέφεται κυρίως με ποντίκια και άλλα τρωκτικά , καθώς και με διάφορα είδη εντόμων γι αυτό και παλιά πολλά άνθρωποι είχαν στα σπίτια τους ένα τέτοιο φίδι το οποίο και το ονόμαζαν σπιτόφιδο,ονομασία που έχει μείνει μέχρι σήμερα.
Τελικά καλύτερα που δεν το σκοτώσαμε . Τώρα που θα’ ναι στο υπόγειο θα μας απαλλάξει από κάθε είδους τρωκτικό

Στο
internet διάβασα ότι πρόσφατα έχουν βρεθεί αρκετές φορές φίδια ακόμη και στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας ( στην Σταδίου ,στην Κοραή ) τα οποία συνήθως ξεπηδούν από τους αρχαιολογικούς χώρους όπου έχουν βρει καταφύγιο τρομάζοντας οδηγούς και πεζούς και δημιουργώντας στιγμές απείρου κάλλους
( εδώ μια μύγα βλέπουν μερικοί και τρέχουν ,για φαντάσου να δουν φίδι…) .

Πάντως ότι και να λεν οι οικολογικές οργανώσεις
,πρέπει μόνοι μας να καταλάβουμε ότι για το καλό όλων τα φίδια και τα υπόλοιπα ζώα που απέμειναν στην Αθήνα πρέπει να συνεχίσουν να επιβιώνουν .Ειδ’ άλλως θα ζούμε σε μια άχρωμη και νεκρή πόλη όπου το μόνο ζωντανό είδος θα είναι ο άνθρωπος .



24/3/08

Σύγχρονο Μοσχάτο

ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΜΟΣΧΑΤΟ

Το Μοσχάτο πλέον είναι ένας σύγχρονος δήμος που όμως έχει κρατήσει σημάδια από το παρελθόν του γι αυτό και είναι λάθος να θεωρούμε ότι το μόνο σημαντικό πράγμα στο Μοσχάτο είναι το Καρναβάλι του . Ευτυχώς έχει αρκετούς ανοιχτούς χώρους ( πλατείες, παιδικές χαρές, μικρά γηπεδάκια κ.α ), πεζόδρομους, καθώς και ένα ανεπτυγμένο συγκοινωνιακό δίκτυο .Διατηρεί ακόμα το πράσινό του καθώς κάθε σπίτι υποχρεούται να έχει πρασιά τουλάχιστον 5 μ., ενώ ο δήμος έχει φυτέψει στους δρόμους αρκετά δέντρα.
Δυστυχώς όμως, τα τελευταία χρόνια οι παμπάλαιες μονοκατοικίες του Μοσχάτου κατεδαφίζονται και τη θέση τους παίρνουν πολυώροφα κτήρια, αλλάζοντας ριζικά τις γειτονιές μας .Μόνο στο δρόμο του σπιτιού μου ( περίπου 200μ.) τα 5 τελευταία χρόνια έχουν κτιστεί 8 καινούριες πολυκατοικίες! Επίσης πρέπει να αναφέρουμε την τραγική κατάσταση του ποταμού -σκουπιδιτενεκέ Κηφισού, που ενώ παλιότερα οι άνθρωποι τιμούσαν και σέβονταν σαν θεό αφού έδινε ζωή με το νερό του στην Αθήνα, τώρα είναι γεμάτος απόν απόβλητα και κάθε λογής σκουπίδια. Τέλος ένα από τα βασικά αιτήματα των κατοίκων είναι να φτιαχτεί πάρκο και χώρος περιπάτου στην ανεκμετάλλευτη και δυσπρόσιτη παραλία του Μοσχάτου .

14/3/08

Η Ιστορία του Μοσχάτου

ΑΡΧΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Στα αρχαία χρόνια, στην περιοχή που βρίσκεται τώρα ο δήμος Μοσχάτου
υπήρχε ο αρχαίος οικισμός "Τροία". Από εκεί είχε ξεκινήσει ο Τεύκρος για να πάει στην άλλη μεριά του Αιγαίου και να ιδρύσει στα στενά του Ελλησπόντου την γνωστή σε όλους μας Τροία, στην οποία έγινε ο Τρωικός πόλεμος .
Κατά τον 5ο αιώνα π.Χ η ονομασία Τροία παραμερίστηκε και άρχισε να χρησιμοποιείται το παράξενο και ανεξήγητο όνομα "Ξυπέτη". Ο δήμος της Ξυπέτης βρισκόταν ανάμεσα στην Αθήνα και στο επίνειό της, τον Πειραιά, ενώ απ' αυτόν διερχόταν μεγάλο μέρος των "Μακρών τειχών" που προστάτευαν την πόλη της Αθήνας,την εποχή της δόξας της .(Τα τείχη συμπίπτουν με τις γραμμές του τρένου και την οδό Πειραιώς )
Σημαντικό είναι επίσης να σημειώσουμε ότι το 403 π.Χ σύμφωνα με τον Ξενοφώντα στην παραλία της Ξυπέτης συγκρούστηκε ο στρατός του ολιγαρχικού στρατηγού της Σπάρτης Παυσανία με τους δημοκρατικούς Αθηναίους, αρχηγός των οποίων ήταν ο Θρασύβουλος.

ΝΕΟΤΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ
Καθώς περνούσαν τα χρόνια η Ξυπέτη άρχισε να ερημώνει. Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να τη συναντήσουμε τον 18ο αιώνα με το όνομα "Μεσιάς" που μάλλον δόθηκε στην περιοχή εξ' αιτίας της γεωγραφικής της θέσης ( βρίσκεται ανάμεσα σε δύο ποτάμια : τον Κηφισό και τον
Ιλλυσό
"H τοπωνυμία της Μεσιάς συνδέθηκε και με την γνωστή μάχη του Φαλήρου στα 1827 που σε μεγάλο μέρος της είχε διεξαχθεί στο έδαφος του σημερινού Μοσχάτου, κατά τη διάρκεια της οποίας τραυματίστηκε ο Καραϊσκάκης και χύθηκε πολύ ελληνικό αίμα".

Είναι άγνωστο το πότε και το πώς το τοπωνύμιο "Μοσχάτο" καθιερώθηκε ως το σύγχρονο που είχαν οι Μοσχατιώτες, ποικιλίες των οποίων σώζονταν μέχρι και τα μέσα του 20ου αιώνα. Πράγματι στην περιοχή του Μοσχάτου τον 19ο αιώνα υπήρχαν άφθονα αμπέλια και περιβόλια Τότε το Μοσχάτο διέσχιζαν 2-3 αγροτικοί δρόμοι και φυσικά η οδός Πειραιώς, η μοναδική αρτηρία που συνέδεε την Αθήνα με το λιμάνι. Μάλιστα στο Μοσχάτο κάναν στάση οι κουρασμένοι ταξιδιώτες ( αφού η οδός Πειραιώς καθ' όλη τη διαδρομή της περνούσε μέσα από κήπους και αμπέλια και μόνο όταν πέρναγε απ το Μοσχάτο υπήρχαν μερικά κτήρια). Το Μοσχάτο ακόμα ήταν και ένας από τους πρώτους και λίγους σταθμούς του ατμοκίνητου σιδηροδρόμου ( τωρινός ΗΣΑΠ) και χτίστηκε το 1880, κομβική χρονολογία για την ανάπτυξη του Μοσχάτου.Σημαντική θέση στην ιστορία του Μοσχάτου έχει και η εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρως που χτίστηκε το 1862 και αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα κτήρια του Μοσχάτου. Στην αρχή ήταν ένα μικρό ξωκλήσι αφιερωμένο στην μνήμη της αποτομής της κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου, δίπλα σ' ένα χωματόδρομο ( τωρινή λεωφόρος Μακρυγιάννη) . Με την συνεχή ενίσχυση των ενοριτών όμως το "ξωκλήσι" μεγάλωσε και το πανηγύρι του έγινε γνωστό σ όλη την γύρω περιοχή, όμως δυστυχώς γκρεμίστηκε το 1973 και τη θέση του πήρε ο σημερινός καθεδρικός ναός που δεσπόζει στην καρδιά της πόλης, . Επίσης σημαντικός παράγοντας ήταν και το εκκλησιαστικό συμβούλιο του ναού, η επιρροή του οποίου στα ζητήματα του Μοσχάτου φαίνεται καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα .Κέντρο της πόλης -όπως και σήμερα- ήταν η πλατεία Μεταμορφώσεως όπου υπήρχαν πολλά δέντρα, μερικά μαγαζάκια , μια αρχαία πέτρα 27 μέτρων ! και φυσικά η εκκλησία της Μεταμορφώσεως. Από τα μέσα του 19ου αιώνα θα μπορούσαμε να πούμε ότι είχε αρχίσει να διαγράφεται το μέλλον του Μοσχάτου, ως μια βιομηχανική πόλη, αφού από τότε είχαν αρχίσει να συσσωρεύονται πολλές εταιρίες και εργοστάσια, δίνοντας δουλειά στους κατοίκους του .Όμως από τη δεκαετία του 1960 τα περισσότερα έκλεισαν ή μετακόμισαν στο βόρειο τμήμα του Μοσχάτου ( πάνω απ' τις γραμμές του τρένου ) όπου και παραμένει ο βασικός όγκος των βιομηχανιών του Μοσχάτου. Γενικά το Μοσχάτο εκείνα τα χρόνια ήταν ένα μικρό εξοχικό "χωριουδάκι" με λιγοστούς κατοίκους που καλλιεργούσαν τα χωράφια τους και τα αμπέλια τους σε μια παρθένα περιοχή δίπλα στη θάλασσα. Ακόμα και ο Κηφισός ήταν ένα ήσυχο ποταμάκι, όπου οι παλιοί Μοσχατιώτες ψάρευαν.

  • Πηγές : "Ιστορικά του Μοσχάτου" Στελιος Ντάντης
  • περιοδικό ΞΥΠΕΤΑΙΩΝ
  • ιστοσελιδα http://khfi-sos.blogspot.com
  • ιστοσελιδα http://users.otenet.gr/~ghatzily/index/html.