Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καθημερινότητα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καθημερινότητα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

9/5/08

No More English...

Είμαστε παράξενα όντα εμείς οι άνθρωποι. Περιμένουμε πως και πως να τελειώσουμε μια εργασία, κι όταν πια είμαστε στο τέρμα κάνουμε λίγο πίσω, διστάζουμε.
Σήμερα ήταν η τελευταία φορά που έκανα αγγλικά (αν θεωρήσουμε ότι θα πάρω επιτέλους αυτό το Proficiency). Όταν τέλειωσε το μάθημα όλοι οι συμμαθητές χαιρέτησαν την καθηγήτρια μας, την κα. Margaret και έπειτα ο καθένας τράβηξε για το σπίτι του, διαφορετικές πορείες διαφορετικές κατευθύνσεις..
Στέκομαι μπροστά από το ψυγείο όπου βρίσκεται καρφιτσωμένο το πρόγραμμα αυτής της σχολικής χρονιάς. Δευτέρα- Τετάρτη- Παρασκευή Αγγλικά, με χοντρά πατημένα γράμματα. Παίρνω ένα μολύβι και αρχίζω να διαγράφω τις μέρες των αγγλικών.
Παράξενο !
Αν και πριν νόμιζα ότι αυτό θα το έκανα με πολύ ευχαρίστηση, τώρα το μυαλό μου είναι αλλού. Αντί να διαγράφω μέρες και ώρες, τώρα μου φαίνεται σαν να διαγράφω τα πρόσωπα των συμμαθητών μου. Αλήθεια πότε θα τους ξαναδώ ;
Στη διάρκεια αυτού του χρόνου κάποιοι έγιναν φίλοι μου, κάποιοι αντίθετα αδιαφόρησαν, σε λίγα χρόνια γι αυτούς δεν θα 'μαι παρά μια μακρινή ανάμνηση, ένα όνομα και τίποτε άλλο. Οι δρόμοι μας για ένα χρόνο συνέπιπταν, τώρα όμως ακολουθεί ο καθένας μας κι από μια διαφορετική πορεία, προς μια άλλη διαφορετική κατεύθυνση, αλλά που ξέρεις ίσως στην τελική αυτοί οι δρόμοι μπορεί και να ξανασυναντηθούν.
Έστω και για μια στιγμή...

4/5/08

Back to school

Τέλειωσαν τα ψέματα.
Όσο ξεκουραστήκαμε, ξεκουραστήκαμε. Από δω και πέρα ξεκινά ξανά η πικρή πραγματικότητα:
Ξύπνημα στις 6, 7 ώρες σχολείο, επαναλήψεις , και φυσικά εξετάσεις. Εξετάσεις παντού...
Στο σχολείο, αλλά και στα αγγλογερμανογαλλικά, στη μουσική, παντού...
Μια χρονιά κρίνεται μέσα σε ένα μήνα.
Τέρμα οι διασκεδάσεις, οι βόλτες, τα παιχνίδια, τώρα... δουλειά ( ή μήπως καλύτερα να πω δουλεία ;) .
Ακούγεται λίγο τρομακτικό, αλλά που θα πάει, ένας μήνας είναι. We will survive...

20/4/08

Εκνευρισμός στο τρένο

Ναι το παραδέχομαι. Είμαι απ' αυτούς που κοιμούνται στο τρένο. απ' αυτούς που έχουν γύρει στο παράθυρο και ξαφνικά πετάγονται και τρέχουν στην πόρτα πριν κλείσει και χάσουν το σταθμό τους.
Φυσικά υπάρχουν και άλλα πράγματα που μπορείς να κάνεις όταν είσαι στο τρένο. Να διαβάσεις ένα βιβλίο, μια εφημερίδα, να ακούσεις μουσική...Βέβαια...Και τα κάνω. Το πρωί μέχρι την Αττική διαβάζω μια free press ή τα μαθήματά μου και ύστερα κοιμάμαι. Στο γυρισμό ακούω λίγη μουσική από το ipod και μετά χωρίς να το θέλω τα μάτια μου κλίνουν.
Εκείνη τη μέρα όμως κατά ένα παράξενο τροπο δεν νύσταζα ! Έτσι λοιπόν καθώς γύριζα από το σχολείο, παρατηρούσα τους ανθρώπους στο τρένο ( μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες όταν βαριέμαι και δεν ξέρω τι να κάνω. Δίπλα μου καθόταν μια ξανθιά 40αρα και απέναντί της ένας μεσήλικας με γυαλιά ( ο άντρας της απ' ότι κατάλαβα ). Δεξιά μια γιαγιά που μόλις είχε γυρίσει απ' τη λαική και 2-3 Πακιστανοί, απ' αυτούς που μόλις μυριστούν ότι θα βρέξει τρέχουν στην Ομόνοια να πουλήσουν ομπρέλλες. Τίποτα ενδιαφέρον. Έκλεισα τα μάτια μου και άκουγα μόνο τους κραδασμούς του τρένου και τις συζητήσεις των συνεπιβατων. Το ζευγάρι δίπλα μου έλεγε (με ένα εντελώς αυστηρό, εκνευριστικό ύφος ):
-Καλά σου 'χει τύχει ποτέ αυτό ;
-Τι;
-Να κοιμάσαι στο τρένο
-Να κοιμάμαι όχι, αλλα ξέρεις, μερικές φορές αυτό το "γλάρωμα" (;)
-Είναι απαίσιο, απορώ πως μπορεί να κοιμάται έτσι...
-Τι να πείς. Τα τωρινά παιδιά...
Όλα αυτά τα άκουγα χωρίς να ανοίξω τα μάτια, αν και μπήκα στον πειρασμό. Χωρίς να τους πω τι ώρα ξυπνάω για να πάω σχολείο, πόσες ώρες μένω εκεί, τι με περιμένει όταν γυρίσω στο σπίτι...Χωρίς να τους πω για τα φροντηστήρια, τα ιδιαίτερα, τον αθλητισμό, τη μουσική... όλα όσα κάνω τα απόγεύματα.Έμεινα στη θέση μου και σκεφτόμουν πόσο αυστηροί είμαστε μερικές φορές εμείς οι άνθρωποι, πόσο έυκολα βγάζουμε συμπεράσματα και κρίνουμε τους άλλους χωρίς καν να τους ξέρουμε .
"Επόμενη στάση Μοσχάτο "
Πετάχτηκα από τη θέση μου και έτρεξα πριν κλείσει η πόρτα.

14/4/08

Το σχολείο μου: Ελληνική Παιδεία


Το τωρινό μου σχολείο είναι το ιδιωτικό λύκειο "Ελληνική παιδεία", ένα από τα λίγα σχολεία που είναι αρρένων, που φοιτούν δηλαδή μόνο αγόρια (αν και αυτό θα αλλάξει σε 3 χρόνια) !Το σχολείο βρίσκεται στα Μελίσσια, και γι αυτό πρέπει να ξυπνήσω πολύ νωρίς για να φτάσω από το Μοσχάτο εκεί, παρ' όλα αυτά αξίζει τον κόπο, αφού το επίπεδο των καθηγητών και των μαθητών είναι πολύ υψηλό. Το σχολείο μου σχεδόν κάθε χρόνο εκπροσωπείται από κάποιο μαθητή στην βουλή των εφήβων, ενώ σημαντικές είναι οι διακρίσεις του στον τομέα της πληροφορικής όπου καταλαμβάνει την πρώτη θέση στην Ελλάδα. Επίσης από τα τέσσερα μέλη της Εθνικής ομάδας πληροφορικής, τα δύο ήταν από το σχολείο μου, και κατάφεραν να πάρουν την 10η θέση στον παγκόσμιο διαγωνισμό πληροφορικής, ανάμεσα σε 31 άλλες χώρες.
Στα διαλείμματα εμείς οι μαθητές μπορούμε να παίξουμε ποδοσφαιράκι, να γυμναστούμε στο (κλειστό) γυμναστήριο, να παίξουμε πινγκ-πονγκ ή - το πιο συνηθισμένο-, να παίξουμε μπάσκετ. Τέλος στον 3ο όροφο υπάρχει ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στο Άγιο Πνεύμα και στον Άγιο Λεωνίδα και έτσι δεν χρειάζεται να πάμε κάπου αλλού όταν χρειάζεται να εκκλησιαστούμε.


Η ιστοσελίδα του σχολείου μου