Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προβλήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προβλήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

20/4/08

Εκνευρισμός στο τρένο

Ναι το παραδέχομαι. Είμαι απ' αυτούς που κοιμούνται στο τρένο. απ' αυτούς που έχουν γύρει στο παράθυρο και ξαφνικά πετάγονται και τρέχουν στην πόρτα πριν κλείσει και χάσουν το σταθμό τους.
Φυσικά υπάρχουν και άλλα πράγματα που μπορείς να κάνεις όταν είσαι στο τρένο. Να διαβάσεις ένα βιβλίο, μια εφημερίδα, να ακούσεις μουσική...Βέβαια...Και τα κάνω. Το πρωί μέχρι την Αττική διαβάζω μια free press ή τα μαθήματά μου και ύστερα κοιμάμαι. Στο γυρισμό ακούω λίγη μουσική από το ipod και μετά χωρίς να το θέλω τα μάτια μου κλίνουν.
Εκείνη τη μέρα όμως κατά ένα παράξενο τροπο δεν νύσταζα ! Έτσι λοιπόν καθώς γύριζα από το σχολείο, παρατηρούσα τους ανθρώπους στο τρένο ( μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες όταν βαριέμαι και δεν ξέρω τι να κάνω. Δίπλα μου καθόταν μια ξανθιά 40αρα και απέναντί της ένας μεσήλικας με γυαλιά ( ο άντρας της απ' ότι κατάλαβα ). Δεξιά μια γιαγιά που μόλις είχε γυρίσει απ' τη λαική και 2-3 Πακιστανοί, απ' αυτούς που μόλις μυριστούν ότι θα βρέξει τρέχουν στην Ομόνοια να πουλήσουν ομπρέλλες. Τίποτα ενδιαφέρον. Έκλεισα τα μάτια μου και άκουγα μόνο τους κραδασμούς του τρένου και τις συζητήσεις των συνεπιβατων. Το ζευγάρι δίπλα μου έλεγε (με ένα εντελώς αυστηρό, εκνευριστικό ύφος ):
-Καλά σου 'χει τύχει ποτέ αυτό ;
-Τι;
-Να κοιμάσαι στο τρένο
-Να κοιμάμαι όχι, αλλα ξέρεις, μερικές φορές αυτό το "γλάρωμα" (;)
-Είναι απαίσιο, απορώ πως μπορεί να κοιμάται έτσι...
-Τι να πείς. Τα τωρινά παιδιά...
Όλα αυτά τα άκουγα χωρίς να ανοίξω τα μάτια, αν και μπήκα στον πειρασμό. Χωρίς να τους πω τι ώρα ξυπνάω για να πάω σχολείο, πόσες ώρες μένω εκεί, τι με περιμένει όταν γυρίσω στο σπίτι...Χωρίς να τους πω για τα φροντηστήρια, τα ιδιαίτερα, τον αθλητισμό, τη μουσική... όλα όσα κάνω τα απόγεύματα.Έμεινα στη θέση μου και σκεφτόμουν πόσο αυστηροί είμαστε μερικές φορές εμείς οι άνθρωποι, πόσο έυκολα βγάζουμε συμπεράσματα και κρίνουμε τους άλλους χωρίς καν να τους ξέρουμε .
"Επόμενη στάση Μοσχάτο "
Πετάχτηκα από τη θέση μου και έτρεξα πριν κλείσει η πόρτα.

Lonely in the gloomy city



Καθώς η ώρα των προφορικών εξετάσεων του Proficiency πλησιάζει η miss Margaret μας ρώτησε :What’s the difference between being lonely and being alone ?

Αλήθεια ποια είναι; Απ’ ότι κατάλαβα alone σημαίνει να είσαι μόνος σου επειδή έτσι θέλεις, είναι επιλογή σου. Lonely όμως είναι ο μοναχικός, αυτός που αισθάνεται μοναξιά, ο πραγματικά μόνος. Αυτό είναι το χειρότερο. Γιατί ποιος θα ‘θελε να ξυπνάει χωρίς να ξέρει ότι σε λίγο θα δει τους φίλους του, αγαπημένα πρόσωπα; Ποιος θα ‘θελε να έβλεπε μια ταινία στο cinema, να έπαιζε ποδόσφαιρο στο μικρό μπασκετάκι της γειτονιάς, ή να πήγαινε σε μια cafeteria μόνος του, χωρίς να υπάρχει κάποιος που τον αγαπάει και θα είναι ο συνοδός του, ο συμπαίκτης του και ο φίλος του ;Μήπως κάνει κάτι λάθος; Ίσως. Μπορεί πάλι και όχι. Γιατί σ’ αυτήν την μουντή και μελαγχολική πόλη που ζούμε, που ο καθένας μας έχει αλλάξει 2-3 σχολεία και συνεχίζει να κινείται συνεχώς κάθε μέρα, με μια βαριά τσάντα στον ώμο γυρνώντας από μάθημα σε μάθημα είναι πραγματικά δύσκολο να βρεις κάποιο που θα σου αλλάξει τη ζωή, και θα σε κάνει να μη νοιώθεις πια μόνος.

‘Φίλους’ θα βρεις πολλούς. Το κινητό σου έχει πλημμυρίσει από αριθμούς κινητών εκατοντάδων ανθρώπων και το profile σου στο hi5 έχει γεμίσει comments από τους καινούριους σου διαδικτυακούς ‘φίλους’. Όμως εσύ συνεχίζεις να νοιώθεις μοναξιά. Γιατί πως μπορείς να αποκαλέσεις φίλο κάποιον που όταν περπατάτε μαζί στο δρόμο δεν σου λέει μια κουβέντα… Ίσως φταίει αυτός που στέλνει συνέχεια μηνύματα στο κινητό. Ίσως φταις και συ που ακούς μουσική με υπερσύγχρονο mp3 σου. Ίσως φταίτε και οι δύο που ξεχάσατε ότι είστε άνθρωποι...


Υ.Γ : Λέτε να κατάφερνα να τα έλεγα όλα αυτά στον εξεταστή στα αγγλικά; Δύσκολο…Καλή επιτυχία στους συμπάσχοντες !

Υ.Γ2: Πιστεύω ότι μόνο εγώ μπορώ να γράψω μες' την άνοιξη ένα τόσο απαισιόδοξο κείμενο. Τι με έπιασε πάλι ;...


Η φωτογραφία είναι του χρήστη Tomatoskin από το flickr