Μερικά πουλιά που παρατήρησα στους δρόμους, στα δέντρα και στα σπίτια του Μοσχάτου, τυπικά πουλιά της πόλης μας που καταφέρνουν να επιβοιώνουν παρ' όλες τις αντίξοες συνθήκες της ζωής σε μια τόσο μεγάλη (και μολυσμένη) πόλη, όπως η Αθήνα.
Λοιπόν έχουμε και λέμε:
Αρχικά δύο πολύ γνωστά είδη πουλιών που συναντάμε σε όλη την Ελλάδα
Το Περιστέρι και η Δεκαοχτούρα

Η Σουσουράδα και η καρακάξα

Ο Σπίνος και το Σπουργίτι

Το Κοτσίφι και ο Κοκκινολαίμης

Το Ψαρόνι και η Τσιχλοποταμίδα

Ο Καλόγερος και ο Μαυροτσιροβάκος

και άλλα πολλά ...
26/5/08
Πουλιά Μοσχάτου
23/5/08
2 πλατείες και 2 παιδικές χαρές του Μοσχάτου
Η Πλατεία Μεταμορφώσεως με την ομώνυμη εκκλησία, στο κέντρο του Μοσχάτου
Η πλατεία στη Χρυσοστόμου Σμύρνης όταν ήταν υπό..κατασκευή
Η παιδική χαρά στο παρκάκι δίπλα στις γραμμές του τρένου
Η νέα παιδική χαρά στη Χρυσοστόμου Σμύρνης
17/5/08
Δημοτικός Κινηματογράφος: "ΣΙΝΕ ΚΗΠΟΣ"
Ο πρώτος δημοτικός θερινός κινηματογράφος στην Ελλάδα, σε ένα πολιτισμένο, δροσερό και καταπράσινο περιβάλλον, προβάλλει κάθε καλοκαίρι τις καλύτερες ταινίες της περιόδου για όλα τα γούστα: παιδικές , σινεφίλ, κωμωδίες, κοινωνικές, μιούζικαλ, ιστορικές, φαντασίας και περιπέτειας. Ιδανική επιλογή για δροσερά βράδια κάτω από τον ουρανό, παρέα με την αγαπημένη μας ταινία
Πειραιας (Λιμάνι)
Κατεβαίνω προς το λιμάνι και φτάνω στην πλατεία Καραΐσκάκη Προτού περάσω απέναντι βλέπω πίσω από τα κάγκελα ένα αισχρό "έγκλημα"
Δυστυχώς η εικόνα είναι φυσική (μη σας παραξενεύει το πράσινο χρώμα των νερών, λέω αλήθεια...) και δείχνει για μια ακόμα φορά την αδιαφορία των ανθρώπων για τα αρχαία, για τον πολιτισμό μας.
Φωτογραφίζω το υπέροχο άγαλμα του Καραΐσκάκη και μπαίνω στο λιμάνι του Πειραιά
Εδώ η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη, λίγοι άνθρωποι, καθαρότεροι χώροι και το θαλασσινό αεράκι μου φτιάχνει τη διάθεση.
Γυρίζω λίγο το κεφάλι μου προς τα πίσω και αντικρίζω τον πύργο του Πειραιά, άγρυπνο φρουρός της πόλης (δυστυχώς όμως σχεδόν πάντα σκεπασμένος από διαφημίσεις εταιριών κινητής τηλεφωνίας).
Βγαίνω απ' το λιμάνι και βλέπω το ναό του Αγίου Σπυρίδωνα, έναν από τους πιο ξακουστούς ναούς του Πειραιά.
Κοντά του βρίσκεται ένα υπέροχο, νεοκλασικό, γωνιακό κτήριο , όπου βρίσκονται τα γραφεία μιας τράπεζας.
Μετά από λίγο αντικρίζω την Αγία Τριάδα και το Δημοτικό θέατρο
εκεί κοντά βρίσκεται και ο ναός του Αγ. Κωνσταντίνου (μοιάζει με τον Άγιο Σπυρίδωνα, μην μπερδευτείτε...) .
16/5/08
Πειραιάς 1
Χθες μιας και δεν είχα μάθημα, πήγα στο παλιό μου σχολείο (Ζάννειο Πειραματικό γυμνάσιο Πειραιά), για να χαιρετήσω τους παλιούς μου συμμαθητές. Δυστυχώς όμως έπρεπε να κάνουν μια ώρα μάθημα, οπότε επέλεξα να φύγω -προσωρινά και να κάνω μια βόλτα γύρω από το σχολείο και το σταθμό του τρένου, στον Πειραιά που ξέρω και περπατούσα για 3 χρόνια...
Ξεκίνησα λοιπόν απ' το σχολείο μου με μια ψηφιακή κάμερα στο χέρι, έτοιμος να φωτογραφίσω κάθε κτήριο, ή οτιδήποτε άλλο θα μου έκανε εντύπωση .
Ο Χάρτης της Βόλτας (για να μη χαθείτε)Δίπλα στο σχολείο μου υπάρχει ένα υπέροχο νεοκλασικό, ανακαινισμένο κτήριο όπου συγκεντρώνονται οι απόφοιτοι του Ζαννείου.
Κατεβαίνοντας την Γούναρη, προς το σταθμό του τρένου αντικρίζω πολλά παλιά πανέμορφα νεοκλασικά που έχουν αφεθεί αβοήθητα στη φθορά του χρόνου. Συνήθως το ισόγειό τους χρησιμοποιείται σαν μαγαζί και ίσως αυτός είναι ο λόγος που δεν προσέχουμε τη συνέχεια του κτηρίου, τους άλλους ορόφους, παρά μόνο τη βιτρίνα (κάποιος θα μπορούσε να πει ότι αυτό γίνεται και στη ζωή αλλά καλύτερα ας μην ανοίξουμε αυτό το θέμα). Παλιά στον Πειραιά υπήρχαν 2000 ! νεοκλασικά σπίτια, τώρα ακόμη και αυτά τα λίγα που υπάρχουν συνεχίζουν να καταστρέφονται αντί να προστατεύονται, έχοντας ως μόνη ελπίδας σωτηρίας να χαρακτηριστούν διατηρητέα. Παρατηρήστε τα παρακάτω (βρίσκονται όλα στον δρόμο-φάντασμα της Γούναρη, σε σχετικά μικρή απόσταση). Το πρώτο είναι και το αγαπημένο μου.
κοιτάξτε τις λεπτομέρειες !και για να μην κατηγορούμε μόνο ορίστε και το σωστό παράδειγμα :
Τώρα δείτε και τη διαφορά (απ' ένα στενάκι κοντά στο σταθμό του τρένου)
Και συνεχίζω προς το λιμάνι ...
14/5/08
Παλιό Μοσχάτο (Φωτογραφίες)
Μια φωτογραφική αναδρομή στο Μοσχάτο των αρχών του 20ου αιώνα, σε εποχές που πέρασαν ανεπιστρεπτί...
Δύο Μοσχατιώτες σε μονιππο στην παραλιακή λεωφόρο κοντά στον Κηφισό το 1945
Προσέξτε το σπίτι στο βάθος.
Τα παιδιά του δημοτικού σχολείου ποζάρουν μετά από την παράσταση, το 1927
Το πρώτο ταξί στο Μοσχάτο, στις 7 Ιουλίου 1940
Στα εγκαίνια του ναού των Παμμεγίστων ταξιαρχών στις 29 Ιουνίου 1943, στη γιορτή Πέτρου και Παύλου
Θερισμός και...
εκτροφή αγελάδων στα χωράφια του Μοσχάτου (δεκαετία 1940,1955)
Τέλος η πλημμύρα του '55, γιατί μπορεί το Μοσχάτο να έχει αλλάξει τελείως όμως, απ' ότι φαίνεται στοιχεία όπως οι πλημμύρες είναι διαχρονικά...
(Οι περισσότερες φωτογραφίες είναι από ένα παλίο ημερολόγιο του δήμου Μοσχάτου)


