3/3/09

Διήμερη στη Ναύπακτο και την Πάτρα

Γρήγορα!
Πρέπει να προλάβω το λεωφορείο ειδ' άλλως θα χάσω την εκδρομή
Και όλα αυτά επειδή δεν έβρισκα το αγαπημένο μου φουτερ (το οποίο ξετρύπωσε στο παρά πέντε το γατί κάτω από το κρεβάτι, να 'ναι καλά)...

Πάλι πρόλαβα για λίγο. Ευτυχώς.
Ξεκινάμε λοιπόν!

Κατ' αρχάς το ταξίδι ήταν πολύ ωραίο, όχι τόσο λόγω αυτών που βλέπαμε έξω, αλλά χάρη στα videoclip που έβαζε ο οδηγός (Ζουζουνια και άλλα τέτοια ωραία, της ηλικίας μας...). Μετά είδαμε το "Της κακομοίρας" με τον Χατζηχρήστο (πολλοστή φορά που τη βλέπω, ωραίο αλλά με πήρε αναγκαστικά λίγο και ο ύπνος...) και μετά ενώ πλησιάζαμε τη γέφυρα Ρίο -Αντίρριο είδαμε το σχετικό ντοκιμαντέρ.

Η γέφυρα ήταν τέλεια! Τόσα χρόνια και το είχα καημό που δεν είχα περάσει, επιτέλους ήγγικεν η ώρα!!! Είδαμε την έκθεση, βγήκαμε φωτογραφίες και ξανά μέσα στο λεωφορείο για Ναύπακτο.

Η Ναύπακτος ήταν μια πολύ ωραία γραφική πόλη, με ένα από τα λίγα κάστρα με 5 γραμμές οχυρώσεων, ένα πανέμορφο παλιό λιμανάκι και μια τεράστια βοτσαλωτή παραλία. Εγώ και ο κολλητός μου, ο Σ., αφού φάγαμε κάτι υπέροχες κρέπες βγήκαμε φωτογραφία σε κάθε τειχαλάκι, κανόνι, πύλη και πυργάκι της Ναυπάκτου με αποτέλεσμα η μπαταρία της ψηφιακής να τα έχει φτύσει μέσα σε 2 μόλις ώρες (βέβαια των φρονίμων τα παιδία πριν πεινάσουν μαγειρεύουν, δεν ξέρω αν κολλάει, εννοώ όμως ότι είχα πάρει και ανταλλακτική μπαταρία...). Δείτε μια καλλιτεχνική:

Στην Πάτρα φτάσαμε το απόγευμα. Βασικά δεν μέναμε στην Πάτρα (κρίμα!) αλλά σε μιά κοντινή κωμόπολη, τον Ψαθόπυργο, σε ένα ωραίο και απλό ξενοδοχείο.
Ξεκινήσαμε λοιπόν να πηγαίνουμε από δωμάτιο σε δωμάτιο, να δανειζόμαστε σαμπουάν, να βάζουμε μουσική και να κάνουμε κάθε είδους βλακείες (το καλύτερο κομμάτι της εκδρομής ίσως).
Ξεκουραστήκαμε λίγο και μετά ετοιμαστήκαμε για τη νυχτερινή έξοδο. Αυτή η νυχτερινή έξοδος είχε πάρει διαστάσεις θρύλου: άλλοι έλεγαν ότι θα παν σε club, άλλοι ότι θα πιουν και θα μεθύσουν και βέβαια υπήρχαν και άλλοι με όχι και τόσο αθθώες ιδδέες. Οι καθηγητές έλεγαν να πάμε σε ένα ρεμπετάδικο με ζωντανή μουσική. όπως καταλαβαίνετε δεν ενθουσιαστήκαμε κιόλας. Σιγά-σιγά όλο και κάποιος έφυγε. τελικά στο μαγαζί πήγαν μόνο οι καθηγητές. Οι περισσότεροι ακολούθησαν τον Σ. , ο οποίος εκτός από το να βγάζει πόσες φωτογραφίες τον εαυτό του έχει και δίκτυο φίλων σε όλη την Ελλάδα, από την Ορεστιάδα ώς την Καλαμάτα, η Πάτρα θα του ξέφευγε;;; Συνάντησε λοιπόν μια κοπέλα η οποία του σύστησε το ίδιο μαγαζί που έλεγαν και οι καθηγητές, το "Μαρκάτο". Ε, δεν ήταν τελικά ρεμπετάδικο. Είχε ζωντανή κλασική έντεχνη μουσική που παίζουν σταθμοί όπως ο Μελωδία: Αρβανιτάκη, Τσαλιγοπούλου, Σαββόπουλος κτλ. Όμως το πιο ωραίο ήταν το περιβάλλον: ισόγειο και 2 όροφοι με ανοίγματα για να βλέπεις τι γίνεται κάτω, ενώ στους τοίχους και στα τραπέζια είχε αφίσες από ελληνικές ταινίες του '60 (το δικό μας τραπέζι είχε τη "Θεία απ' το Σικάγο" ). Φάγαμε, μιλήσαμε και χαλαρώσαμε, προτού πάρουμε το δρόμο του γυρισμού. Τελικά μας άφησαν μέχρι τις 1.30 και πραγματικά δε χρειαζόταν να καθίσουμε άλλο, αφού ήδη κάποιοι νύσταζαν.
Πίσω στο ξενοδοχείο λοιπόν για τον δεύτερο γύρο αυτής της θρυλικής βραδιάς, ο οποίος δεν εξελίχθηκε όπως τον περιμέναμε. Μέρες πριν διοργανώναμε ένα μεταμεσονύκτιο παιχνίδι πόκερ που υποτίθεται ότι θα κρατούσε όλο το βράδυ, αλλά σε αντίθεση με αυτούς που είχαν έρθει εξοπλισμένοι με τράπουλες και μάρκες στην εκδρομή, κάποιοι άρχισαν να αισθάνονται κουρασμένοι. Τζίφος λοιπόν. Κάθισα στο δωμάτιο και ειλικρινά κατάλαβα τι σημαίνει να μην έχει τίποτα καλό η τηλεόραση. Βαρέθηκα, αλλά δεν με έπαιρνε και ο ύπνος, έτσι κάθισα και μιλούσα με το Σ., ενώ περιμέναμε τον τρίτο του δωματίου, τον Μ. αποκαλούμενο και "προδότη, αφού ήταν συνέχεια στα διπλανά δωμάτια ,ι να έρθει να κοιμηθεί. Βέβαια θα μπορούσαμε να κάναμε κανένα πάρτυ, αλλά τι νόημα θα είχε, αφού ως γνωστόν το σχολείο μου δεν έχει κορίτσια, ενώ οι μουσικές προτιμήσεις μας είναι η μέρα με τη νύχτα. Από Γονίδη μέχρι μέταλλο βαρύ και ασήκωτο.. Άστο λοιπόν.
Κοιμήθηκα στις 4 και ξύπνησα 5 ώρες μετά για το πρωινό, έτοιμος να περάσω όσο καλύτερα μπορώ αυτές τις ώρες που απομένουν, και τα κατάφερα! Αρχικά πήγαμε στην εκκλησία του Αγ. Ανδρέα. Πολύ ωραίος και μεγαλοπρεπής ναός με ενδιαφέρουσα αγιογράφηση. Συγκρατώ την εικόνα της Παναγίας στο ιερό που "σκεπάζει" την πόλη της Πάτρας.
Βγάζουμε τις απαραίτητες φωτογραφίες έξω απ' το ναό και επιβιβαζόμαστε στο λεωφορείο με προορισμό την οινοποιία Αχάια-Κλάους. Στο δρόμο συναντάμε και το υπέροχο παμπελοποννησιακό στάδιο, ενώ 5 λεπτά μετά βρισκόμαστε έξω απ την πέτρινη πύλη της οινοποιίας. Εδώ βρισκόμαστε σε ένα άλλο κόσμο. Μόλις λίγα χιλιόμετρα έξω απ' την Πάτρα και λες και ο χρόνος έχει σταματήσει (πολύ συνηθισμένη έκφραση, αλλά ταιριάζει..). Πέτρινα σκοτεινά κτήρια με μυρωδιά ώριμης μαυροδάφνης να γεμίζει το χώρο με τα μεγάλα δρύινα βαρέλια. Αν και προσωπικά δεν πίνω τίποτα οινοπνευματώδες (ούτε και ανθρακικό, απλώς δεν μ' αρέσει, δεν ξέρω γιατί..) και η γεύση του κρασιού δεν με συγκινεί, βρισκόμενος σ' αυτό το χώρο κατάλαβα γιατί το κρασί είναι μια ιεροτελεστία με χιλιάδες "πιστούς". Σ' αυτό βοήθησε και η πολύ καλή ξεναγός η οποία με απλά λόγια μας είπε όσα θέλαμε να μάθουμε. Η οινοποιία ιδρύθηκε το 1861 από το Γερμανό Κλάους, ο οποίος έδωσε την ονομασία "Μαυροδάφνη" στην γνωστότερη ποικιλία της οινοποιίας, από το όνομα μιας Ελληνίδας που αγάπησε. Τα βαρέλια χρονολογούνται από τα τέλη του 19ου αιώνα και είναι από τα παλαιότερα του κόσμου. Είναι ταξινομημένα κατά χρονολογία παραγωγής και το κρασί που εξατμίζεται από κάθε βαρέλι συμπληρώνεται από κρασί της επόμενης χρονιάς. ¨Ετσι υπάρχει μια συνέχεια. Εντύπωση μου κάνανε τα τεράστια σκαλιστά βαρέλια, καθώς και τα πολλά μικρότερα που ήταν αφιερωμένα σε σημαντικές προσωπικότητες που πέρασαν από την οινοποιία (όπως ο πατριάρχης, η Νάντια Κομανέντσι, Ο Κάρολος Παπούλιας και άλλοι.) Ιστορικό ανέκδοτο: Το '40 οι Γερμανοί σεβάστηκαν την οινοποιία και έβαλαν και φρουρά να την προσέχει, ήταν βλέπετε Γερμανός ο Κλάους, ενώ επίσης πολλά βαρέλια ήταν αφιερωμένα σε Γερμανούς, οπότε λογικό... Μετά πήγαμε στην κάβα, ένα πολύ όμορφα διατηρημένο χώρο με πολύ ωραία θέα στην πόλη της Πάτρας, απ' όπου και προμηθευτήκαμε κρασιά, με πρώτο και καλύτερο την τοπική Μαυροδάφνη Κλάους.
Κάναμε μια τελευταία βόλτα στην πόλη της Πάτρας, φάγαμε και βγήκαμε φωτογραφίες. Για την Πάτρα, αυτά τα πράγματα διαπίστωσα:
το καρναβάλι έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ σημασία για την Πάτρα
έχει πολλές πλατείες (φοβερή η πλατεία ρολογιού, την λάτρεψα)
έχει πολλή καλή ρυμοτομία
αν και δίπλα στη θάλασσα είναι λίγο αποκομμένη απ' αυτή
έχει πολλούς μετανάστες και δυστυχώς και χρήστες ναρκωτικών
έχει άναρχη δόμηση.
Είναι μια μεγάλη επαρχιωτική πόλη, με πολυκατοικίες, γεμάτη ταμπέλες, λίγα όμορφα σπίτια αλλά κυρίως χωρίς κάποιο ιδιαίτερο χρώμα. Αυτήν την εντύπωση μου έδωσε τις 2 μέρες που την είδα.

Έφτασε η ώρα να μπούμε στο λεωφορείο και να πάρουμε το δρόμο του γυρισμού. Η εκδρομή όμως δεν τέλειωσε! Ο οδηγός-DJ άρχισε να βάζει βαριά λαικά όπως "Αχάριστη και αλήτισσα", "Θέε μου την δεύτερη φορά" και άλλα πολλά και φυσικά έγινε ο ΧΑΜΟΣ. Αν και δεν ακούω τέτοια μουσική ήταν υπέροχα, αφού έφτασα σε σημείο να τραγουδώ και εγώ:
Αχάριστη κι αλήτισσα
για πες μου τι σου ζήτησα;
μια αγάπη, μια παρηγοριά..
(δεν θυμάμαι τι λέει μετα...)
Είχα και εγώ φέρει τα ηχεία του ipod και βάζαμε Ρουβα και άλλα τέτοια, με αποτέλεσμα το λεωφορείο να έχει φτάσει στο τσακίρ κέφι. Μέχρι και ζειμπέκικο χόρεψαν μερικοί (εγώ βαρούσα παλαμάκια...).
Ευχαριστίσαμε τους καθηγητές που ήταν τόσο καλοί μαζί μας (ήμασταν όμως και εμείς καλοί)
και ευχόμασταν να πετύχουμε κανένα μποτιλιάρισμα για να φτάσουμε όσο πιο αργά μπορούμε στην Αθήνα. όμως όπως λέει και η Nelly Furtado (ψιλοάσχετο...)
All good things come to an end...


Υ.Γ: Επίσης τα καλά πράγματα αργούν (πχ να γραφτούν). Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...

22/2/09

Επιτέλους αύριο θα ζήσει άσπρη μέρα σχεδόν όλη η χώρα.
Χιόνια στα ορεινά και στην Αθήνα, δυστυχώς όμως μόνο στα βόρεια προάστια.
Τουλάχιστον θα χιονίσει στο σχολείο μου, επιτέλους!!!

Οι θερμοκρασίες σε πολλές περιοχές της Αττικής θα είναι υπό το μηδέν και η υγρασία πάνω από το 80% οπότε...βάλτε κασκόλ, σκουφιά παλτά και γάντια και βγείτε να φτιάξετε χιονάνθρωπος, ποτέ δεν είναι αργά....

Α! Και προσπαθήστε να διακρίνετε τις χιονονιφάδες που θα πέφτουν στο μπουφάν σας. Μερικές φαίνονται και με το μάτι και έχουν υπέροχα σχέδια. Οι υπόλοιποι φτιάξτε χάρτινες χιονονιφάδες που είναι και πολύ ωραίες σαν διακοσμητικά . Περιμένω αποτελέσματα! Άντε, όσο είναι καιρός, γιατί όπου να' ναι φτάνουμε στην Άνοιξη. Πάει ο Χειμώνας...

Είμαι ο scrat και μόλις τελείωσα!
Ορίστε δεν έχετε καμία ανάγκη την Πετρούλα, αφού το thesleepthief.blogspot.com σας προσφέρει και μετεωρολογικό δελτίο. Καινοτομούμε !!!

20/1/09

Βία στη Βία ;;;

Μεσημέρι Παρασκευής, πριν από μερικές μέρες, όταν η Αθήνα έβραζε από τις εκδηλώσεις οργής για τον άδικο θάνατο του Αλέξη.

Το τρένο αφήνει πίσω το σταθμό του Αγ. Ελευθερίου και πλησιάζει τα Κάτω Πατήσια
Ξαφνικά ένας κρότος ακούγεται από το διπλανό βαγόνι, σαν κάτι να έσπασε.
Το τρένο σταματάει στο σταθμό και απ' το βαγόνι βγαίνει ένα αιμόφυρτο νεαρό ζευγάρι , ένας άνδρας και μια κοπέλα με το πρόσωπό τους μες τα αίματα...

Τι είχε γίνει;;;
Απλούστατα, 2-3 παιδιά της ηλικίας μου έριξαν μια πέτρα στο τρένο όταν αυτό περνούσε μια γέφυρα. Το τζάμι έσπασε με αποτέλεσμα να τραυματίσει αυτούς που βρίσκονταν δίπλα του.
Ένα απλό περιστατικό των ημερών, ενδεικτικό του τι γινόταν την Αθήνα εκείνες τις μέρες.

Θέλω λοιπόν τώρα, που ησύχασαν λίγο τα πνεύματα, να ρωτήσω όλους αυτούς που άμεσα ή έμμεσα στηρίζουν και επικροτούν τέτοιες ενέργειες: Σε τι αντιτάχθηκαν αυτά τα παιδιά, για ποιο λόγω πέταξαν αυτή τη πέτρα; Με αυτό τον τρόπο τι κατάφεραν; Ήταν μια γροθιά στον καπιταλισμό και το πολιτικό κατεστημένο ή μια γροθιά χωρίς λόγω σε έναν ανυποψίαστο πολίτη;Και είναι άραγε αυτός ο σωστός τρόπος διαμαρτυρίας;;;

Κακά τα ψέμματα, ας λένε τα κανάλια, οι εφημερίδες και τα ραδιόφωνα ότι θέλουν, εγώ αυτές τις μέρες δεν είδα καμία εξέγερση των νέων των 700ευρώ που αγωνιούν για το μέλλον τους, . Είναι η εξέγερση μιας γενιάς που έχοντας βαρεθεί το hi5 και το facebook, τα ακριβά κινητά και MP3, τις 7 ώρες του σχολείο και τις άλλες τόσες του φροντηστήριου και μια ζωή μέσα σε 4 οθόνες και όχι τοίχους , ψάχνει μια ευκαιρία να εκτονωθεί , μια ευκαιρία να κάνει κάτι που θα έχει να το λέει . Άλλωστε οι καταλήψεις πλέον είναι πολύ συνηθισμένες, τίποτα το ιδιαίτερο...
Το να πάς όμως στη διαδήλωση, να παίξεις ξύλο με τους αστυνομικούς, να προλάβεις να κλέψεις και κανα gadget από τα λεηλατημένα καταστήματα ηλεκτρονικών του κέντρου ακούγεται πιο ενδιαφέρον και πιο ηρωικό. Δεν λέω ψέμματα, στο σχολείο και το φροντιστήριο αυτά άκουγα, ενώ όταν ρώταγα τα παιδιά γιατί πήγαν στη διαδήλωση μου απάνταγαν όλα με τις ίδιες 3 λέξεις: Για τον Αλέξη...
Για τον Αλέξη..., αυτό. Κανείς δε κάθισε να σκεφτεί όλα όσα έγιναν, να μελετήσει με κριτική άποψη τα γεγονότα και να μην πιστεύει ότι του πλασάρει η T.V. Λίγοι ήταν αυτοί που το είχαν "μελετήσει" το θέμα, λίγοι ήξεραν γιατί επαναστατούν, και σ' αυτούς τους λίγους λέω μπράβο, γιατί αν και μπορεί να μη συμφωνώ με τις απόψεις τους, τους επιβραβεύω που πιστεύουν σε κάποιες αξίες και ιδανικά και πράττουν με γνώμονα αυτές.

"Οι αστυνομικοί χρησιμοποιούν βία με το παραμικρό".
Εσύ λοιπόν μην χτυπάς τους άλλους
"Οι αστυνομικοί είναι φασίστες".
Ωραία, μην γίνεσαι λοιπόν και εσύ σαν κι αυτούς.
"Δεν υπάρχει δημοκρατία".
Αγωνίσου τουλάχιστον εσύ να φέρεσαι δημοκρατικά.
Φερσου σαν ανώτερος. Κάνε όσα δεν κάνουν οι άλλοι.
Και στην τελική αν είναι όλοι τους μ....ες, όπως κατηγορείς συνέχεια, προσπάθησε εσύ να μην είσαι.

Και πλέον δεν μπορούμε να τα δικαιολογούμε όλα.
Όσα έγιναν δεν είναι προς τιμήν αυτής της γενιάς, αλλά αντιθέτως κατά της. Σαν έφηβος ντρέπομαι για όσα έγιναν. Ντρέπομαι για την κατάντια αυτής της χώρα. Και εγώ αγωνιώ για το μέλλον μου. Kαι εγώ λυπήθηκα για τον άδικο χαμό του Αλέξη. Και εγώ αγανάκτησα με την αστυνομία και όλη την πολιτική ηγεσία της χώρας.

Όμως ποτέ δεν πίστευσα ότι σπάζοντας καταστήματα απλών εμπόρων, ξηλώνοντας πεζοδρόμια, σκαλιά και μάρμαρα για να πάρω πολεμοφόδια, βάζοντας φωτιές σε κάδους, καίγοντας την ελληνική σημαία ( που στο κάτω κάτω δε φταίει για τίποτα από όσα συμβαίνουν ) και βρίζοντας όλους τους αστυνομικούς ανεξαιρέτως αντιτάσσομαι σε όσα γίνονται σ' αυτή τη χώρα.

Και όχι σε καμία περίπτωση δεν αποδέχτηκα ποτέ το σύνθημα "Βία στη βία"...

1/1/09

Το χριστουγεννιάτικο (άντε πες πρωτοχρονιάτικο) δώρο




Καλή χρονιά!
Εύχομαι το 2009 να είναι ένα ευτυχισμένο και δημιουργικό έτος χωρίς πολέμους και αναταραχές και να φέρει στις ψυχές των ανθρώπων παντοτινή ειρήνη και γαλήνη




(και αν γίνεται να οδηγήσει και μερικές ψυχες στο blog μου γιατί έχει πιάσει αράχνες...)
Υ.Γ1: ΠΕΤΥΧΑ ΤΟ ΦΛΟΥΡΙ !!!!!!! , έχω να το τύχω απ' όταν γεννήθηκα, πιστεύστε με είναι πολύ δύσκολο να το τύχεις, ειδικά άμα η βασιλόπιτα είναι για 13 άτομα... τι να πω, ελπίζω να μου φέρει τύχη, τη χρειάζομαι άλλωστε
Υ.Γ2: Μα δεν είναι πολύ γλυκό αυτό το κουνελλάκι;;;

24/12/08

Έρχονται Χριστούγεννα...

Άλλη μια δύσκολη μέρα πέρασε...
Το δρόμο έχει πλημμυρίσει η γνώριμη μυρωδιά των μελομακάρονων που μόλις βγήκαν απ' το φούρνο, ανακατωμένη με την υγρασία που επικρατεί στην ατμόσφαιρα. Καθώς περπατά παρατηρεί τα στολισμέαη δέντρα των καταστημάτων που ξεχωρίζουν μέσα από τις βαρυφωρτωμένες βιτρίνες τους. Του φαίνονται όλα τόσο ψεύτικα, άψυχα και ομοιόμορφα, χωρίς κανένα ενδιαφέρον. "Τουλάχιστον το δικό μου έχει κάτι ..." σκέφτεται. Αρχίζει να σιγοτραγουδά το αγαπημένο του μελαγχολικό τραγούδι χωρίς να έχει αντιληφθεί την παρουσία μιας γριούλας, που τώρα τον κοιτά κάπως περίεργα. Κάνει πως χασμουριέται και συνεχίζει το δρόμο του.
Φτάνει στο σπίτι. Χτυπάει ρυθμικά την ξύλινη πόρτα. Στο μεταξύ το γατί έχει ήδη προλάβει να πάρει την κατάλληλη θέση έτσι ώστε με το που θα ανοίξει η πόρτα να προλάβει να χωθεί μέσα. Πάει και κάθεται δίπλα στο έλατο. Είναι μεγάλο και πραγματικό, φορτωμένο με εκατοντάδες μικρά, αστραφτερά μπιχλιμπιδάκια. Δίπλα στη γλάστρα του, περιμετρικά βρίσκονται πολλές πολύχρωμες σακούλες και κουτάκια. "Καταναλωτισμός", σκέφτεται... ή μήπως αγάπη; Επικεντρώνει την προσοχή του στα λαμπάκια φούσκες του δέντρου που ο ίδιος έχει διαλέξει Του αρέσει να τα ρυθμίζει έτσι ώστε να αναβοσβήνουν αργά - αργά. Προσπαθεί να κρατήσει την εικόνα που έχουν λίγο πριν σβήσουν. Μικρές μαγικές φλογίτσες εδώ κι εκεί. Σκοτάδι για λίγο... Το μόνο που φωτίζει για αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα το δωμάτιο είναι τα δύο κεράκια που βρίσκονται μπροστά από τη φάτνη και φωτίζουν με ένα απόκοσμο φως τις μορφές του Ιωσήφ και της Παναγίας.
Και τότε θυμήθηκε ότι κάπου, κάποτε, κάπως ένας Θεός γεννήθηκε...

26/10/08

Το Τέλος της "ξεμπλόγκαρε" εποχής. Αρχή της "μετά-ξεμπλόγκαρε" (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!)


Δεν ξέρω αν το καταλάβατε αλλά αφορμή για να φτιαχτεί αυτό το blog ήταν ο διαγωνισμός "ξεμπλόγκαρε", ένας διαγωνισμός μαθητικών ιστολογίων...
Δυστυχώς δεν κατάφερα να διακριθώ στην κατηγορία του Λυκείου (τουλάχιστον ήμουν στη λίστα με τα "αξιόλογα blogs"), αλλά αυτό δεν με πολυ ενόχλησε. Αυτό που με εκνεύρισε είναι το γεγονός ότι τελικά βραβεύτηκε ένα ιστολόγιο (το http://xouakina.blogspot.com/) που κατά γενική ομολογία δεν τηρούσε βασικούς όρους του διαγωνισμού, με σημαντικότερο όλων το ότι συνέχισε να ενημερώνεται με διάφορα άρθρα, ενώ ο διαγωνισμός είχε λήξει και τα ιστολόγια αξιολογόντουσαν από την κριτική επιτροπή. Ήταν τόσο οφθαλμοφανές ότι αυτό το blog δεν τηρούσε τους όρους που αρχικά απόρησα. Βρήκα όμως 5-6 παιδιά από άλλα Blogs που και αυτά είχαν καταλάβει την αδικία και ξεκινήσαμε να διαμαρτυρόμαστε. Στείλαμε mails, τηλεφωνήσαμε, ήρθαμε σε προσωπική επαφή με τους υπεύθυνους (την κα.Παλούκου και τον κ. Ασημακόπουλο), αλλά μάταια. Τίποτα δεν άλλαξε...
Να μην τα πολυλογώ, τελικά μας είπαν ότι θα γίνει επαναξιολόγηση. Δεν εξηγήται το πόσο χαρήκαμε. Πιστεύσαμε ότι "νικήσαμε", ότι δικαιωθήκαμε, αλλά δυστυχώς δεν ήταν έτσι ακριβώς... Ξαφνικά (και ενώ στην ιστοσελίδα του διαγωνισμού δεν έγραφε τίποτα) έγινε η τελετή βράβευσης στα κρυφά και σε κλειστό οικογενειακό κύκλο. Γιατί άραγε;;;
Στείλαμε μαιλ ξανά και ξανά αλλά τίποτα. Δεν μπαίνουν καν στον κόπο να μας απαντήσουν.
Δυστυχώς κανείς δε μας υπολογίζει.

Τέλος πάντων...
Ξεκρεμάμε το πανάρχαιο ποστ του καλοκαιριού και ξεκινάμε απ' την αρχή.
Άλλωστε αυτό το blog δε γράφτηκε για το ξεμπλόγκαρε, γράφτηκε για μενα, τον Sleepthief, και πάντα θα βρίσκω λίγο χρόνο ανάμεσα στα δύσκολα μαθήματα, στο φροντηστήριο, στο τσέλλο και στα γερμανικα για να γράφω και να ξεχνιέμαι...
Ακόμη και μετά τα μεσάνυχτα, όταν όλοι θα κοιμούνται...


Ξεκινάμε λοιπόν όπως παλιά!