23/4/08

Μ.Τετάρτη

Από το συναξάρι: "Τη αγία και μεγάλη Τετάρτη, της αλειψάσης Τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός μνείαν ποιείσθαι οι θειότατοι Πατέρες εθέσπισαν, ότι πρό του σωτηρίου Πάθους μικρόν τούτον γέγονε".

Δηλαδή: Το πρωί τιμάμε το μύρο που άλειψε στα πόδια του Ιησού η πόρνη που μετάνοιωσε για την αμαρτωλή ζωή της (όπως και το βράδυ της Μ.Τρίτης), ενώ το απόγευμα θυμόμαστε τον Ιερό Νιπτήρα. Ο Χριστός γεμάτος ταπείνωση πλένει τα πόδια των μαθητών - δουλειά που έκαναν οι δούλοι-, δείχνοντάς τους ότι ο καθένας μας πρέπει να ταπεινός, να τιμά και να σέβεται τους συνανθρώπους του.

Στην εκκλησία: Το πρωί ψέλνεται το τροπάριο της Κασσιανής. Το απόγευμα γίνεται το μυστήριο του Ευχελαίου και μετά μπαίνουμε στον εορτασμό της Μ.Πέμπτης.

Στο σπίτι: Ετοιμάζουμε το σπίτι για την Ανάσταση (σε πολλές περιοχές της Ελλάδας συνήθως τέτοια μέρα ασβεστώνονται τα σπίτια).

Ήξερες ότι: εις ανάμνηση του Ι.Νιπτήρα οι βυζαντινοί αυτοκράτορες και μετέπειτα οι πατριάρχες έπλεναν τα πόδια 12 υπηκόων τους. Η παράδοση συνεχίζεται μέχρι σήμερα!

21/4/08

Μ.Τρίτη

Από το συναξάρι: "Τη αγία και μεγάλη Τρίτη, της των δέκα Παρθένων παραβολής της εκ του Ιερού Ευαγγελίου μνείαν ποιούμεθα" .

Δηλαδή: θυμόμαστε την παραβολή των 10 παρθένων, όπου οι 5 βρίσκονταν σε ετοιμότητα και περίμεναν τον Νυμφίο (Χριστό ), ενώ οι άλλες είχαν ξεχαστεί και δεν είχαν λάδι στο καντήλι τους για να Τον υποδεχτούν. Επίσης θυμόμαστε την μετάνοια μιας αμαρτωλης γυναίκας, που ταπεινά πλησίασε τον Χριστό και έχυσε στα πόδια Του μύρα και δάκρυα μετανοίας .

Στην εκκλησία: Ψέλνεται το τροπάριο της Κασσιανής, ένας ύμνος Μετανοίας και Εμπιστοσύνης στο Θεό από τη βυζαντινή ποιήτρια Κασσιανή.
«Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, την σην αισθομένη θεότητα, μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει. Οίμοι, λέγουσα, ότι νυξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος, έρως της αμαρτίας. Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων, ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ. Κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας, ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει. Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας, αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις. Ων εν τω παραδείσω Εύα το δειλινόν, κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη. Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου; Μη με την σην δούλην παρίδης, ο αμέτρητον έχων το μέγα έλεος».

Μετάφραση και η ιστορία της Κασσιανής εδώ

Στο σπίτι: Φτιάχνουμε τα γλυκά για το Πάσχα ( τσουρέκια, κουλούρες, λαμπριάτικα κουλουράκια και άλλα)

Μ. Δευτέρα

Από το συναξάριο: "Τη αγία και Μεγάλη Δευτέρα μνείαν ποιούμεθα του μακαρίου Ιωσήφ του Παγκάλου και της υπο του Κυρίου καταρασθείσης και ξηρανθείσης συκής".

Δηλαδή: Θυμόμαστε τον Ιωσήφ που κατάφερε να αντισταθέι στον πειρασμό (τη γυναίκα του Φαραώ ), καθιστώντας τον ευτό του ελπίδα για την οικογένεια του, και η σωφροσύνη και το μυαλό του καταφέρνουν να σώσουν την ψυχή του. Επίσης θυμόμαστε την παραβολή της ξηραμένης συκιάς, που συμβολίζει την Εβραική συναγωγή. O Χριστός την καταριέται και την ξηραίνει, όπως ξυραίνονται και μαραζώνουν πνευματικά οι άνθρωποι, που αν και Τον γνώρισαν, δεν τον θεωρούν Σωτήρα και Λυτρωτή του ανθρωπίνου γένους.

Στην εκκλησία: Ψέλνεται ο "Νυμφίος"
Τον Νυμφώνα σου βλέπω Σωτήρ μου κεκοσμημένο,
και ένδυμα ουκ έχω ίνα εισέλθω εν' αυτώ.
Λάμπρυνον μου την στολήν της ψυχής,
Φωτοδότα κα σώσον με.

20/4/08

Φτάσαμε στην Μεγάλη Εβδομάδα...


Μεγάλη Δευτέρα
μεγάλη μέρα.
Μεγάλη Τρίτη,
ο Χριστός εκρίθη.
Μεγάλη Τετάρτη,
ο Χριστός εχάθη.
Μεγάλη Πέμπτη,
ο Χριστός ευρέθη.
Μεγάλη Παρασκευή,
ο Χριστός στο καρφί.
Μεγάλο Σάββατο,
ο Χριστός στην ταφή.
Μεγάλη Λαμπρή,
αυγό και αρνί.

Το ποίημα που έλεγαν τα μικρά παιδιά κατά τη διάρκεια της Μ.Εβδομάδας μερικά χρόνια πριν, όπως μου είπε ο παππούς μου.
Έτσι ξεκινά ένα αφιέρωμα στην Μεγάλη Εβδομάδα, με περιλήψεις των γεγονότων της κάθε ημέρας, ύμνους και έθιμα από όλη την Ελλάδα καθ' όλη τη διάρκειά της και μέχρι την Ανάσταση.
Θυμίζουμε ότι κάθε ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας στους ναούς ψάλλεται ο όρθρος της επόμενης μέρας, με το αρχαίο τυπικό της εκκλησίας μας όπου από το απόγευμα μπαίνουμε στο κλίμα της επόμενης μέρας.
Έυχομαι καλές γιορτές !

Εκνευρισμός στο τρένο

Ναι το παραδέχομαι. Είμαι απ' αυτούς που κοιμούνται στο τρένο. απ' αυτούς που έχουν γύρει στο παράθυρο και ξαφνικά πετάγονται και τρέχουν στην πόρτα πριν κλείσει και χάσουν το σταθμό τους.
Φυσικά υπάρχουν και άλλα πράγματα που μπορείς να κάνεις όταν είσαι στο τρένο. Να διαβάσεις ένα βιβλίο, μια εφημερίδα, να ακούσεις μουσική...Βέβαια...Και τα κάνω. Το πρωί μέχρι την Αττική διαβάζω μια free press ή τα μαθήματά μου και ύστερα κοιμάμαι. Στο γυρισμό ακούω λίγη μουσική από το ipod και μετά χωρίς να το θέλω τα μάτια μου κλίνουν.
Εκείνη τη μέρα όμως κατά ένα παράξενο τροπο δεν νύσταζα ! Έτσι λοιπόν καθώς γύριζα από το σχολείο, παρατηρούσα τους ανθρώπους στο τρένο ( μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες όταν βαριέμαι και δεν ξέρω τι να κάνω. Δίπλα μου καθόταν μια ξανθιά 40αρα και απέναντί της ένας μεσήλικας με γυαλιά ( ο άντρας της απ' ότι κατάλαβα ). Δεξιά μια γιαγιά που μόλις είχε γυρίσει απ' τη λαική και 2-3 Πακιστανοί, απ' αυτούς που μόλις μυριστούν ότι θα βρέξει τρέχουν στην Ομόνοια να πουλήσουν ομπρέλλες. Τίποτα ενδιαφέρον. Έκλεισα τα μάτια μου και άκουγα μόνο τους κραδασμούς του τρένου και τις συζητήσεις των συνεπιβατων. Το ζευγάρι δίπλα μου έλεγε (με ένα εντελώς αυστηρό, εκνευριστικό ύφος ):
-Καλά σου 'χει τύχει ποτέ αυτό ;
-Τι;
-Να κοιμάσαι στο τρένο
-Να κοιμάμαι όχι, αλλα ξέρεις, μερικές φορές αυτό το "γλάρωμα" (;)
-Είναι απαίσιο, απορώ πως μπορεί να κοιμάται έτσι...
-Τι να πείς. Τα τωρινά παιδιά...
Όλα αυτά τα άκουγα χωρίς να ανοίξω τα μάτια, αν και μπήκα στον πειρασμό. Χωρίς να τους πω τι ώρα ξυπνάω για να πάω σχολείο, πόσες ώρες μένω εκεί, τι με περιμένει όταν γυρίσω στο σπίτι...Χωρίς να τους πω για τα φροντηστήρια, τα ιδιαίτερα, τον αθλητισμό, τη μουσική... όλα όσα κάνω τα απόγεύματα.Έμεινα στη θέση μου και σκεφτόμουν πόσο αυστηροί είμαστε μερικές φορές εμείς οι άνθρωποι, πόσο έυκολα βγάζουμε συμπεράσματα και κρίνουμε τους άλλους χωρίς καν να τους ξέρουμε .
"Επόμενη στάση Μοσχάτο "
Πετάχτηκα από τη θέση μου και έτρεξα πριν κλείσει η πόρτα.

Lonely in the gloomy city



Καθώς η ώρα των προφορικών εξετάσεων του Proficiency πλησιάζει η miss Margaret μας ρώτησε :What’s the difference between being lonely and being alone ?

Αλήθεια ποια είναι; Απ’ ότι κατάλαβα alone σημαίνει να είσαι μόνος σου επειδή έτσι θέλεις, είναι επιλογή σου. Lonely όμως είναι ο μοναχικός, αυτός που αισθάνεται μοναξιά, ο πραγματικά μόνος. Αυτό είναι το χειρότερο. Γιατί ποιος θα ‘θελε να ξυπνάει χωρίς να ξέρει ότι σε λίγο θα δει τους φίλους του, αγαπημένα πρόσωπα; Ποιος θα ‘θελε να έβλεπε μια ταινία στο cinema, να έπαιζε ποδόσφαιρο στο μικρό μπασκετάκι της γειτονιάς, ή να πήγαινε σε μια cafeteria μόνος του, χωρίς να υπάρχει κάποιος που τον αγαπάει και θα είναι ο συνοδός του, ο συμπαίκτης του και ο φίλος του ;Μήπως κάνει κάτι λάθος; Ίσως. Μπορεί πάλι και όχι. Γιατί σ’ αυτήν την μουντή και μελαγχολική πόλη που ζούμε, που ο καθένας μας έχει αλλάξει 2-3 σχολεία και συνεχίζει να κινείται συνεχώς κάθε μέρα, με μια βαριά τσάντα στον ώμο γυρνώντας από μάθημα σε μάθημα είναι πραγματικά δύσκολο να βρεις κάποιο που θα σου αλλάξει τη ζωή, και θα σε κάνει να μη νοιώθεις πια μόνος.

‘Φίλους’ θα βρεις πολλούς. Το κινητό σου έχει πλημμυρίσει από αριθμούς κινητών εκατοντάδων ανθρώπων και το profile σου στο hi5 έχει γεμίσει comments από τους καινούριους σου διαδικτυακούς ‘φίλους’. Όμως εσύ συνεχίζεις να νοιώθεις μοναξιά. Γιατί πως μπορείς να αποκαλέσεις φίλο κάποιον που όταν περπατάτε μαζί στο δρόμο δεν σου λέει μια κουβέντα… Ίσως φταίει αυτός που στέλνει συνέχεια μηνύματα στο κινητό. Ίσως φταις και συ που ακούς μουσική με υπερσύγχρονο mp3 σου. Ίσως φταίτε και οι δύο που ξεχάσατε ότι είστε άνθρωποι...


Υ.Γ : Λέτε να κατάφερνα να τα έλεγα όλα αυτά στον εξεταστή στα αγγλικά; Δύσκολο…Καλή επιτυχία στους συμπάσχοντες !

Υ.Γ2: Πιστεύω ότι μόνο εγώ μπορώ να γράψω μες' την άνοιξη ένα τόσο απαισιόδοξο κείμενο. Τι με έπιασε πάλι ;...


Η φωτογραφία είναι του χρήστη Tomatoskin από το flickr